Επιμνημόσυνη δέηση στην πλατεία της Δήμητρας εις μνήμην των θυμάτων της 10ης Φεβρουαρίου 1944 (φωτογραφίες)




Πραγματοποιήθηκε σήμερα 10 Φεβρουαρίου 2019, ημέρα εορτής του Αγίου Χαραλάμπους, στην πλατεία της Δήμητρας παρουσία των κατοίκων του χωριού και χοροστατούντος του Πατρός Γεωργίου επιμνημόσυνη δέηση για τα θύματα από την επιδρομή των Γερμανικών στρατευμάτων στις 10 Φεβρουαρίου 1944.

Μετά την επιμνημόσυνη δέηση, η κυρία Ελισσάβετ Παπαδοπούλου εκφώνησε ένα λιτό λόγο ως φόρο τιμής στα αθώα θύματα της γερμανικής βαρβαρότητας, κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή και τέλος όλοι οι κάτοικοι έψαλλαν τον Εθνικό Ύμνο. Αμέσως μετά μοιράστηκε σιτάρι για τις ψυχές των θυμάτων.























Λίγα λόγια για τα γεγονότα της συγκεκριμένης ημέρας, η οποία πρέπει να μείνει χαραγμένη στη μνήμη όλων, καθώς αποτελεί ημέρα θλίψης για τη Δήμητρα. Τα γεγονότα ξεκινούν από το Δεκέμβριο του 1943, όταν ήρθε στην Ελλάδα ο συνταγματάρχης Κάρλς Σίμερς, διοικητής του 7ου Συντάγματος των SS, και εγκαταστάθηκε στην Κοζάνη. Στόχος τους ήταν η εξόντωση των ανταρτών και η διάνοιξη δρόμων για το γερμανικό στρατό, στο πλαίσιο της επιχείρησης εκκαθάρισης όσων βρισκόταν εμπόδιο στα άδολα σχέδια τους.


Τις ημέρες εκείνες βρισκόταν σε εφαρμογή το σχέδιο “Λέοπαρντ”, στόχος του οποίου ήταν η διάνοιξη του χρόνου Ελασσόνας- Δεσκάτης μέσω του χωριού Λουζιανή (σημερινή Ελάτη), για να καταλήξει ο γερμανικός στρατός στα Σέρβια. Τα γερμανικά στρατεύματα ξεκίνησαν, λοιπόν, με φορτηγά αυτοκίνητα από την Κοζάνη, κατευθύνθηκαν στην Αιανή και από εκεί κινήθηκαν για το Χρώμιο και την Ποντινή. Στην Ποντινή χωρίστηκαν σε δύο τάγματα, ένα εκ των οποίων διέσχισε πεζό τα Σέρβια, πέρασε το Παλαιοχώρι, τη Σαρακίνα, το Δίπορο και κατέληξε στη Δήμητρα. Ταυτόχρονα με το 7ο Σύνταγμα  ξεκίνησε από την Ελασσόνα το 8ο Σύνταγμα, το οποίο ακολούθησε αντίστροφη πορεία με σκοπό να συναντηθούν. Όταν τα γερμανικά στρατεύματα έφτασαν στη Δήμητρα κουβαλουσαν ήδη μαζί τους αιχμαλώτους και ανθρώπους οδηγούς- κουβαλητές από την Ποντινή, τους οποίους εκτέλεσαν μόλις έφτασαν στο χωριό. Οι κάτοικοι της Δήμητρας είχαν πληροφορηθεί το ενδεχόμενο πέρασμα του τάγματος από το χωριό, όμως δεν γνώριζαν πότε ακριβώς θα συνέβαινε αυτό. Έτσι, είχαν συνεννοηθεί να φυλάνε ολημερίς εναλλάξ σκοπιές στον Αλιάκμονα. Εκεί, οι Ορφανίδης Γεράσιμος, Τσολακίδης Θεόφιλος και Κουλούσιος Αχιλλέας θα έριχναν μερικές τουφεκιές προκειμένου να ειδοποιήσουν το χωριό για τον ερχομό των Γερμανών.


Τελικά στις 10 Φεβρουαρίου του 1944, ανήμερα της εορτής του Αγίου Χαραλάμπους, οι Γερμανοί πάτησαν το πόδι τους στη Δήμητρα, αφήνοντας το ανεξίτηλο αποτύπωμα τους. Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι πάνω κάτω τα ίδια με αυτά που συνέβησαν σε τόσα και τόσα χωριά, που είχαν την ατυχία να βρεθούν στο δρόμο των Γερμανών κατακτητών. Άνθρωποι εκτελέστηκαν, άλλοι τραυματίστηκαν και άλλοι αιχμαλωτίστηκαν. Σπίτια κάηκαν και λεηλατήθηκαν, ανάμεσα τους και των Ορφανίδη Παύλου, αντιπροέδρου του χωριού, και Μπαράκα Γεώργιου, τοπικού συμβούλου. Τέσσερις μέρες έμειναν στο χωριό οι Γερμανοί και κατά την αποχώρησή τους πήραν μαζί ζώα, υλικά εφόδια και αιχμαλώτους, που τους οδήγησαν στο στρατόπεδο της Κοζάνης, ενώ πριν φύγουν φρόντισαν να εκτελέσουν και ορισμένους. Η λίστα με τα θύματα είναι μεγάλη. Άλλοι από αυτούς εκτελέστηκαν και άλλοι πνίγηκαν στα ορμητικά νερά του ποταμού στην προσπάθειά τους να διαφύγουν από τους Γερμανούς. Τη ζωή τους έχασαν εκείνη την αποφράδα ημέρα είναι οι: Σαββίδης Ιωάννης, Αθανασιάδης Νικόλαος, Τάνογλου Παύλος, Μπαράκας Γεώργιος, Καζαντζίδης Γεώργιος, Τζιώβα Αναστασία, Λάλλος Δημήτριος, Κύρκου Μαρία, Κύρκος Γεώργιος, Κυριλίδης Μιχάλης και Κυριλίδης Ιωάννης, τραυματίστηκαν οι: Κεχαίδου Μάρθα, Βράνιστας Γεώργιος, Σπυριδόπουλος Παναγιώτης και ο τότε δάσκαλος του χωριού Αμανατίδης Γεώργιος και τέλος, αιχμαλωτίστηκαν και οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο της Κοζάνης οι: Μωυσιάδης Γεώργιος, Καζαντζίδης Γεώργιος (ο οποίος εκτελέστηκε αργότερα), Παναγιωτόπουλος Ευθύμιος (ο οποίος κατάφερε να ξεφύγει και γύρισε πίσω) και Μπαράκας Γεώργιος (ο οποίος εκτελέστηκε).


Η Δήμητρα Γρεβενών λοιπόν υπήρξε ένα απο τα χιλιάδες χωριά της Ελλάδος που δεν κατάφεραν να γλιτώσουν  από τη βαρβαρότητα των Γερμανών. Τα γεγονότα που συνέβησαν εδώ αποτελούν ένα έγκλημα ενάντια στην Ελευθερία και τη Δημοκρατία και ένας λόγος να μείνουν χαραγμένα στη μνήμη όλων, προκειμένου να αποδίδεται φόρος τιμής σε όλες τις αθώες ψυχές που θυσιάστηκαν για αυτό τον τόπο.


Γιατί ο λαός που ξεχνά την Ιστορία είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει!

Δεν υπάρχουν σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Από το Blogger.